Od 84 do 93% dzieci przebyło chociaż jeden raz w życiu ostre zapalenie ucha środkowego, około 50-74% dzieci chorowało wielokrotnie (co najmniej 3 razy). Najczęściej chorują niemowlęta i dzieci w wieku przedszkolnym. Większa zachorowalność odnotowywana jest w miesiącach zimowych. Z uwagi na etiologię, ostre zapalenia ucha środkowego może być wirusowe lub bakteryjne. Do szczególnych postaci, ze względu na obraz patomorfologiczny, należą martwicze zapalenie ucha środkowego oraz pęcherzowo-krwotoczne zapalenie błony bębenkowej.
Prawie zawsze infekcja ucha środkowego „wstępuje” z gardła przez szczelinowaty „kanał”, łączący gardło z uchem środkowym (tzw. trąbkę słuchową). W związku z tym najczęściej zapalenie ucha środkowego rozpoczyna się jako kontynuacja zapalenia gardła, przeziębienia, „grypy”, czy zapalenia zatok.
Wysiękowe zapalenie ucha środkowego u dzieci
Wysiękowe zapalenie ucha środkowego to proces zapalny prowadzący do zalegania płynu w przestrzeniach ucha środkowego, przy zachowanej błonie bębenkowej i bez istotnych cech zapalenia. Stan ten jest z reguły przewlekły i trwa miesiące lub lata. Czynniki sprzyjające wysiękowemu zapaleniu ucha środkowego to przede wszystkim przerost migdałka gardłowego („trzeci migdałek”) i upośledzona drożność nosa, a w konsekwencji i trąbki słuchowej, alergia.
Jama bębenkowa (ucho środkowe) jest połączona z gardłem szczelinowatą przestrzenią, tzw. trąbką słuchową. W warunkach fizjologicznych jej prawidłowa drożność pozwala na utrzymanie w jamie bębenkowej ciśnienia zbliżonego do ciśnienia atmosferycznego.
Gdy jej drożność jest niewystarczająca, dochodzi do obniżania się ciśnienia w jamie bębenkowej i gromadzenia się w niej płynu surowiczego. Jego nagromadzenie skutkuje przede wszystkim upośledzeniem słuchu.
W przypadku małego dziecka, pytania należy zadać opiekunom (reakcja dziecka na polecenia, ustawienie głośności w czasie oglądania TV).
