
Badanie węchu i smaku odbywa się przy użyciu procedur o sprawdzonej rzetelności i trafności diagnostycznej, posiadających ugruntowaną pozycję w piśmiennictwie medycznym.
Badanie smaku przebiega w dwóch etapach. W pierwszym etapie wykorzystywana jest technika elektrogustometrii, dzięki której lekarz wyznacza próg detekcji, tzn. wrażliwość różnych regionów jamy ustnej na słabe bodźce smakowe. W drugim etapie oceniana jest zdolność identyfikacji silniejszych bodźców należących do jednej z podstawowych kategorii: gorzki, kwaśny, słodki lub słony. Badanie smaku kończy ocena genetycznej "ślepoty" na gorzki smak, cechy występującej u 20-30% populacji powiązanej z mniejszą wrażliwością na bodźce smakowe. Badanie węchu przebiega w podobny sposób z osobną oceną progu węchowego oraz zdolności do identyfikacji zapachów.
Ważnym elementem całego badania jest ocena wrażliwości nerwu trójdzielnego w jamie ustnej i jamach nosowych, w celu odróżnienia zaburzeń węchu (lub smaku) od innych zaburzeń czucia. U każdego pacjenta wykonywane jest również ogólne badanie otolaryngologiczne. Wynik badania w formie opisowej, z podaniem rodzaju i lokalizacji zaburzeń (strona, zakres unerwienia danego nerwu czaszkowego), może posłużyć lekarzom różnych specjalności do zaplanowania dalszej diagnostyki lub leczenia.