Z uwagi na swoje umiejscowienie migdałki narażone są na oddziaływanie drobnoustrojów chorobotwórczych wnikających do dróg oddechowych i drogi pokarmowej. Uważa się, iż migdałki stanowią część systemu immunologicznego człowieka, a poprzez kontakt z bakteriami i wirusami przenikającymi do organizmu pozwalają na wykształcenie naturalnych przeciwciał. Proces ten dotyczy głównie wczesnego etapu rozwoju człowieka, w życiu dorosłym migdałki nie odgrywa już tak znaczącej roli.
Z uwagi na częsty kontakt migdałków z patogenami, może dochodzić do wystąpienia stanu zapalnego w tkance migdałków.
Najczęciej występującymi przyczynami schorzeń mogdałków są nawarcające infekcje górnych dróg oddechowych. Zwykle przyczyną choroby są paciorkowce beta-hemolizujące, rzadziej gronkowce, dwoinka zapalenia płuc, flora mieszana.
Typowe objawy anginy:
- powiększenie migdałków, ich zaczerwienienie
- biały lub żółty nalot na migdałkach
- trudności z mówieniem wywołane opuchlizną
- ból gardła
- trudności i bolesność przy przełykaniu
- powiększone węzły chłonne szyi
- szczękościsk
- objawy ogólne: uczucie rozbicia, osłabienie, bóle mięśniowo- stawowe, często wysoka gorączka
Podstawowymi metodami stosowanymi w diagnozowaniu chorób migdałków są:
Wywiad lekarski
Badanie ogólne lekarskie
Wykonanie tzw. posiewów z gardła
Badania krwi
Posiewy z gardła wykonywane są w celu zdiagnozowania niektórych rodzajów chorób, zwłaszcza infekcji wywołanych przez paciorkowce.
Badania krwi pomocne są w wykrywaniu choroby zwanej mononukleozą. Jest to choroba wywołana przez wirusa EBV. Klinicznie często jest nie do odróżnienia od anginy bakteryjnej, a jej leczenie w sposób typowy dla leczenia anginy bakteryjnej, czyli podawaniem antybiotyku, nie przynosi skutku. Dodatkowo może skończyć się uogólnionym uczuleniem na antybiotyk.
Leczenie ostrych stanów zapalnych migdałków podniebiennych, zwłaszcza wywołanych przez paciorkowce polega na kuracji antybiotykowej. W niektórych przypadkach zalecane jest usunięcie operacyjne migdałków, tzw. tonsillectomia.
